همدردی
کمال همدردی مرا بپذیرید ای هم رشته ای... تا روز آخر سر کلاس، همچنان اساتید در حال تدریس، حجم مطالب اندازه سن حضرت نوح، فرجه ها فقط اندازه خوندن یه درس جوابگوست و خلاصه که هیچی دیگه جهت آزادی از عرصه امتحانات جمیعا صلواتی ختم کنید.
روان شناسی که روانی شد..
فضایی برای تراوش روضه های ناشنیده و کتاب های خواندنی، تجربیات ناگفته و زندگی های نادیده ، غر هایی که هیچ گاه شنیده نشد و درد هایی که رنجش چشیده نشد...
استاد دوست نداشتنی
تحمل بعضی از استاد ها اینقدر سخته که روزی که با اون استاد کلاس دارم، عملا عزا میگیرم چون قطعا قراره یه پیک عصبی رو تجربه کنم. دوست دارم زودتر این ترم تموم بشه و من از دست این انسان دوست نداشتنی زودتر راحت بشم، اصلا نمیفهمم کی قبول کرده این بشر سراسر مایه بدبختی دانشجو استاد بشه، حقوقشم میگیره ما رو اذیت میکنه:(
دردسر های دانشگاه
همینقدر از کلاسای مجازی بگم که جالبه شما باید مدت ها منتظر اومدن استاد بمونی که آخرش هم نمیاد، واسه یه نمه نمره یک الی دو روزتو وقفش کنی که اگه بری گدایی احتمالا بیشتر درمیاد، تازه اگه استاد بیاد اینترنت همون لحظه طوری قطع میشه که انگار اصلا چیزی به نام اینترنت وجود نداشته ، یه تعداد از استادا هم آفلاین بی خبر میذارن و میرن و تهش میگن اوه، ما درس دادیم...
یه عده آنلاین ۲۰ دقیقه تهدید میکنن اگه نیاین ال و بلتون میکنم ، یه عده رو باید یادشون بندازی استاد جان کلاس داری احیانا از خواب غفلت بیدار شو، یه عده هم باید بگی جان عمت خاموش شو!
از اون ور التماس دانشجو ها کنی جان هر کی دوست داری بیاید استاد غر نزنه ، حالا بماند یهو تصمیم گرفته میشه اصلا سر کلاس نریم...
تهش میرسیم امتحان مجازی ، ۲۰ سوال امتحان بدی تو ۱۴ دقیقه ، ۴۰ سوال تو ۲۰ دقیقه ، استاد در طول سال لای کتاب و باز نکرده اخرش میاد از همون کتاب امتحان میگیره و یه کلام نمیگه زحمت نکشید جزوه مو بخونید، بعد از چند روز باید بگردی دنبال استاد پیداش کنی که مشتی این وضعیت نابسامانی که درست کردی دقیقا یعنی چی؟ ، آخرش میرسیم به نمره دهی ، یهو نمرات میاد و میبینی اره خلاصه خونده باشی شدی ۱۶ ، از روی جزوه نگاه کرده باشی شدی ۱۵ ، اگه هم لای کتاب رو باز نکرده باشی یا ۲۰ شدی یا ۱۰ ، اگه هم اعتراض کنی یا میکشونن به نمودار که به نفع خودشون بشه ، یا اصلا بررسی نمیکنن یا تهش میگن بررسی شد و تغییر نکرد. آره خلاصه نمره ای که سر کلاس حضوری ۲۰ یا ۱۹ میشد سر مجازی یهو میاد رو ۱۰ و ۱۲ . البته که یهو دیدی یه ۶ نثارت کردن که هیچ کاری نتونی بکنی و ترم بعد خدمت همون درس باشی!
آره دیگه ، دانشجو بودن لذتش همینه پیر میشی به دلایل نامعلوم ، مجازی بودنم درده ها ، دغدغه الکی فقط شامل حال دانشجوهای بدبخت میشه. اگر ما غیبت کنیم استادا سکته میکنن ولی اگه خودشون نیان ما وظیفمونه منتظر بمونیم. به هر حال که خواستم بگم وسط خندق ۲۲ واحد طوری گیر کردم که فقط تعطیلی دائم العمر میتونه از این وضعیت داغون نجاتم بده، نگم ۲۲ واحد بگم ۲۲ پله به سمت جهنم!! :)
اینجا اونقدر علمی صحبت نمیکنم، صرفا تجربیات روز و تفکرات شنیده و دیده و حاصل از دیدگاه خودم رو بیان میکنم، شاید اینگونه به دل بشیند...